dinsdag 26 november 2013

Alt-J (Δ)

Alt+J. Op een Apple-toetsenbord moet je deze combinatie vormen om het Griekse symbool “Δ” te schrijven. In wiskundige vergelijkingen wordt het deltateken gebruikt om veranderingen van natuurkundige grootheden aan te duiden.

Neen, lieve lezer, dit wordt geen nerdy blogpost over wiskunde, fysica of iets wat daar in de verste verten ook maar een klein beetje mee te maken heeft. Ik versta daar namelijk de ballen van – ik heb bovenstaande info moeten opzoeken op Wikipedia hoor J Waar het dan wél over gaat: muziek. Want naast mijn liefde voor all things girly, shiny, blingbling & shopping-related - waarover het op deze blog al meer dan genoeg gaat - heb ik ook een enorme passie voor muziek. Ik schreef het al eerder: my life is music, ik kan niet zonder. Je vraagt je nu wellicht af wat mijn liefde voor muziek te maken heeft met die saaie wiskundige vergelijkingen. Awel, 'k zal het ne keer expliceren...
Als nieuwsgierige, open-minded muziekliefhebber ontdek ik graag nieuwe dingen. Beginnende groepjes bijvoorbeeld, die volop aan hun weg naar de top aan het timmeren zijn. Een band die ik zo al een tijdje volg is Alt-J. Intussen is deze Britse indierockband al niet zo klein en “beginnend” meer, want de voorbije zomer stonden ze op veel grote festivals en daar veroverden ze vele harten (én oren). Gezien hun naam worden ze vaak bestempeld als “nerdgroepje” (maar hey, nerdy is the new sexy, right?).Ze kwamen op hun naam vanwege de vele keerpunten en veranderingen in hun leven (Δ wijst op veranderingen in de natuur, remember). Daarvoor heetten ze “Daljit Dhaliwal” of “Films” – dit geef ik enkel en alleen mee voor de volledigheid en voor wie het interesseert J

Alt-J maakt vrij speciale, ingetogen, niet altijd even toegankelijke muziek. Op het eerste gehoor niet direct my kinda music omdat ik het nogal heb voor stevige beats, lekkere bassen en strakke ritmes. Maar toen ik hun nummer “Matilda” voor ’t eerst hoorde – ik weet niet meer precies wanneer of waar dat was – was ik meteen verkocht. En kon ik alleen maar denken: wat een machtig schoon nummer is mij dat. Het gaat mij niet zozeer om de tekst, maar gewoon om de wondermooie melodie en het gevoel dat ik er telkens opnieuw van krijg bij iedere luisterbeurt. En dat zijn er intussen al héél wat geweest... ’t is zo een van die nummers die mij nooit zullen vervelen. Dat kan ik nu al met zekerheid zeggen.
 
De muziek van Alt-J is voor mij heel speciaal omdat ik ze link aan mijn lieve kleine Emil. Voor mijn bevalling, nu bijna tien maand geleden (verdorie, ’t gaat snel!) had ik namelijk een ellenlange playlist samengesteld met al m’n favoriete nummers. Afgaand op de vele horrorverhalen die ik had gehoord van vriendinnen, ging ik ervan uit dat het uuuuuuren zou duren en dat ik mijn muziek dus meer dan nodig zou hebben om dat slopende proces te doorworstelen. Gelukkig ben ik tijdens mijn weeën al beginnen luisteren naar die playlist én stond Matilda ergens bovenaan, want alles ging zodanig snel dat er in het ziekenhuis geen nanoseconde tijd meer was om mijn muziek op te zetten J Alt-J galmde uit de boxen van mijn laptop net op het moment dat ik besefte: OK, ’t is hier dus écht wel serieus met die weeën, die kleine is op komst. Zo komt het dat “Matilda” voor mij altijd zal gelinkt blijven aan de geboorte van Emil, en de emoties die ik vandaag voel wanneer ik het hoor zijn dezelfde als toen ik besefte dat mijn bevalling goed en wel begonnen was. Een hele wervelwind aan gevoelens dus. En ja, ook traantjes in de ogen, softie als ik ben J Een beetje emo, I know, maar oh-so-true.

En hou je vast, want het is nog niet gedaan. Er is namelijk ook nog hun nummer “Tessellate”. Ook dat heeft een speciale betekenis voor mij. Want we waren nog geen week thuis uit het moederhuis of ons Mieltje was al ziek. Een onschuldig virus dat hij opgelopen had via een van de vele bezoekers tijdens de eerste dagen, en dat hij zelf moest uitzieken, maar dat wisten we nog niet toen we op zondagnacht met hem in blinde paniek op de spoedafdeling van het ziekenhuis binnenstormden. Gezien zijn “pasgeborenheid” wilden de dokters het zekere voor het onzekere nemen en hem ter observatie in het ziekenhuis houden tot er uitsluitsel was dat het zeker géén bacteriële infectie was. Ik heb nog niet veel ellende meegemaakt in mijn leven, maar ik kan met zekerheid zeggen dat dat een van de meest miserabele nachten was die ik ooit heb meegemaakt. Maar daar ga ik nu verder niet over uitweiden want ik denk er liever niet aan terug, en het doet hier nu ook niet ter zake.
Ik gaf toen nog borstvoeding en dus moest (allee, “mocht” want andere ouders mogen daar niet overnachten) ik bij mijn baby in het ziekenhuis blijven. Ellende alom, want de kinderafdeling van het ziekenhuis (in tegenstelling tot de moderne materniteit) is vrij vervallen en totaal niet voorzien op inslapende mama’s. Er is een bed, maar geen sanitaire voorzieningen. En aangezien ik nogal op mijn persoonlijke hygiëne gesteld ben, “ontsnapte” ik elke dag tussen twee voedingen door eventjes snel-snel uit het ziekenhuis om over en weer te rijden naar huis. Zo kon ik een douche nemen en mijn gedachten even verzetten. Bij het douchen zet ik altijd de radio aan. En wat hoorde ik op het moment dat ik de radio aan zette? Juist ja, “Tessellate” van Alt-J. Op zich niks speciaals, ware het niet dat de band voor mij sowieso al gelinkt was aan mijn toen één week oude zoontje. En nu dus weer, op een niet zo leuk moment maar het gaf mij op een of andere manier wel kracht en hoop dat het snel weer goed zou komen met mijn baby boy. Dat ik gauw weer thuis zou zijn met hem en zou kunnen genieten van onze tijd samen. En die hoop, dat optimisme, dat immense nestverlangen dat ik toen had, die voel ik nog steeds als ik dit hoor:


Net als de betekenis van de groepsnaam is de muziek van Alt-J voor mij dus gelinkt aan belangrijke momenten in mijn leven. Wellicht een stom toeval hoor, ik ben veel te nuchter en rationeel om er meer achter te zoeken. Maar als bij een volgende belangrijke gebeurtenis die met Emil te maken heeft, “toevallig” opnieuw een Alt-J nummer speelt (laat het dan het mooie “Breezeblocks” zijn aub...), dan ga ik misschien toch van gedacht moeten veranderen J
Los van de speciale betekenis die de muziek van Alt-J om bovenstaande redenen voor mij heeft, vind ik het gewoon ook de ideale luistermuziek om me bij te ontspannen. Gisteravond bijvoorbeeld, heb ik de tv afgezet en me lekker in de zetel genesteld met een stapel ongelezen weekendkranten (na een bomvol weekend had ik daar geen tijd voor gehad), met op de achtergrond een wondermooi concert. Ik heb er enorm van genoten – en voor een hyperactief bezig bijtje als ik is dat een hele prestatie! Dus lieve lezer, sit back & relax en beluister hier zelf ook eens dat mooie concert... I hope you like it!

Love, Josie xo
P.S. Omdat een post zonder mooi fotootje anders maar wat saai is, wil ik graag nog even dit plaatje meegeven... Na een weekje ziekte en trunterigheid is mijn mannetje weer zijn gewoonlijke levendige zelf. Met melksnor, sloeberoogskes en alles erop en eraan J


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen