vrijdag 28 februari 2014

Jeronimo

Soms durf ik al eens te huilen voor de televisie. Bij zowat elke aflevering van Grey's Anatomy heb ik het vlaggen. Ook als ik voor de zoveelste keer naar The Notebook kijk, hou ik het niet droog - welke vrouw kan dat wél? I probably should know better by now, maar zo'n lekker potje emo-bleiten bij al die wijverijen wanneer mijn vriend buitenshuis is, ik vind dat eigenlijk ferm plezant. Of wenen van het lachen bij iets op TV, nog zoiets vree wijs. Ik had het eergisteren nog tijdens dit geniale stukje De Ideale Wereld. En wat ik heb met Grey's - een zakdoek, en snel! - heb ik ook met Modern Family, maar dan wel omdat dat de grappigste serie is ever made on this planet. En oh ja, ik mag zeker Harry en Olga niet vergeten, die in The Sky Is The Limit een onovertroffen karikatuur neerzetten van zichzelf en mij zo ook af en toe naar mijn zakdoek doen grijpen.
 
Maar bon, alle gekheid op een stokje, soms raak ik ook tot tranens toe ontroerd wanneer ik TV kijk. As in: serieus geëmotioneerd. Wij kijken 's avonds geregeld naar Café Corsari, en maandag bezorgde mij dat een ferme krop in de keel.
 
Lynn Wesenbeek, de zogenaamde stamgaste van de week, had een reportage gemaakt over vzw Jeronimo, een gezinsvervangend huis in het centrum van Gent voor kinderen en jongeren van 2,5 tot 18 jaar die door omstandigheden niet in hun eigen gezin kunnen opgroeien. Tijdens de week zitten ze op internaat, tijdens de weekends en de schoolvakanties worden ze opgevangen door een team van begeleiders. Door activiteiten zoals boodschappen doen, koken, een uitstap naar de cinema of naar de jeugdbeweging worden deze jongeren op een positieve manier in contact gebracht met de maatschappij.
 
Jeronimo is een initiatief van Benedicte en Stefan, die de vzw volledig met eigen geld financieren. Hun motivatie: we hebben al zoveel geluk gehad in ons leven, met onze eigen kinderen, en nu willen we graag iets terugdoen. Dat verdient volgens mij eindeloos respect, ik hoef daar heus geen tekeningetje bij te maken.
 
 
 
Het mooie, beklijvende filmpje van Lynn kan je hier bekijken. Na de laatste zin van het kleine meisje - "Ik ben liefst van al thuis, bij mijn mama" - kon ik het nauwelijks droog houden en ben ik direct naar Emil gaan kijken, die vredig lag te slapen in zijn bedje. De tranen stonden in mijn ogen. Omdat ik zo vreselijk veel medelijden had/heb met dat ene meisje en alle andere kinderen die nestwarmte en geborgenheid missen. En omdat ik dat dan direct projecteer op mijn eigen kind en begin te denken hoe triestig hij zou zijn moest hij niet meer bij zijn mama en papa kunnen zijn. Het zou mijn hart verscheuren als ik niet meer in staat zou zijn om voor mijn eigen kind te zorgen. Deze guitige rakker krijgt tons of love en ik kan me niet voorstellen dat ik hem iets anders dan dat zou geven, en al zeker niet minder:
 
 
Tegelijkertijd ga ik zeker de ouders van deze kinderen niet veroordelen want ik weet uiteraard niet welke factoren er spelen. Het is gewoon een schrijnende situatie en het cliché klopt zo hard dat je er des te meer door geraakt wordt wanneer je zelf een kind hebt. Voor ik mama was zou mij dat wel iets gedaan hebben hoor, maar niet in die mate dat ik erdoor zou beginnen wenen. Nogal logisch denk ik.
 
Maar hoe triestig en uitzichtloos de situatie van de ouders en kinderen in kwestie ook is, het is hartverwarmend dat er schitterende initiatieven als vzw Jeronimo bestaan om deze mensen te helpen. Er is sowieso nood aan extra pleegzorgplaatsen in Vlaanderen, en het feit dat Benedicte en Stefan dit volledig op eigen initiatief en met hun eigen geld doen, is bewonderenswaardig. Al zou ik het zelf wel willen, een pleegkind opvangen, ik ben er vrij zeker van dat ik dat niet kan. Emotioneel is het erg zwaar, en ik weet van mezelf dat ik het niet zou aankunnen. Zeker niet als dat kindje na verloop van tijd dan terugkeert naar zijn/haar ouders en er afscheid moet genomen worden. Neen, dat zie ik mezelf écht niet doen. Hoedje af voor dit koppel dus.
 
 
Ik steun al een aantal jaar een kindje in Kenya via Plan International, maar de reportage over Jeronimo maakte heel duidelijk dat er ook bij ons heel veel kleintjes zijn die onze steun keihard nodig hebben. Ieder kind, hoe kwetsbaar het ook is, verdient een warm nest. Ik weet dus al waaraan ik mijn geld zal geven als er nog eens een liefdadigheidsactie wordt georganiseerd. En jij?
 
Nog iemand die de reportage gezien heeft en erdoor aangedaan was?
 
Lots of love, Josie xo

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen