donderdag 11 juni 2015

Bavotrutten For Ever

Hoe ouder ik word, hoe selectiever ik word in vriendschappen. Dat klinkt alsof ik al een ouwe doos ben en misschien komt het ook wel een tikkeltje arrogant over. Maar dat is niet zo - allow me to explain.

Vroeger wilde ik graag bij alles en iedereen in de gratie vallen en superveel vrienden hebben. Enfin, "vrienden": je kan je natuurlijk afvragen wanneer je iemand een echte vriend(in) kan noemen. Dat is een discussie die ik in deze post niet ga aangaan. Maar vroeger - en dan spreek ik nog niet eens over zo heel erg lang geleden - kon ik absoluut niet tegen de gedachte dat iemand mij niet leuk zou vinden. Vandaag denk ik: verdorie toch, waar hield ik me in godsnaam mee bezig back then? Ik hoef niet meer door iedereen leuk gevonden te worden. Miss Popular? Dat ben ik niet en ik heb hoegenaamd ook niet die ambitie. Ik weet inmiddels welke mensen er echt toe doen, wie ik moet koesteren, wie ik kan vertrouwen en op wie ik onvoorwaardelijk kan rekenen no matter what. En die kan ik wellicht niet op mijn twee, maar toch wel op drie of maximum vier handen tellen.



De reden waarom ik meer dan mijn eigen pollekes nodig heb om te tellen, is omdat er een bende tussen zit die bestaat uit maar liefst 7 superdeluxe meiden. We go way back together, sommigen van die wijvekes ken ik al bijna 25 jaar. Van toen we nog groen achter ons oren waren - en ook ons uniform was toen groen, tot ons 18de. We waren en zijn alle 8 zeer verschillend, maar onze grootste gemene deler is dat groene uniform en daarmee onvermijdelijk samenhangend honderden onvergetelijke herinneringen die ons voor altijd zullen bijblijven.

Vandaag doen we nog altijd even zot en onnozel als tijdens pakweg onze Italiëreis in 2001, of tijdens een van onze allereerste weekendjes samen in 1999 waarin we met de trein op stap gingen naar Océade en de Kinepolis in Brussel (dat was toen een heel avontuur!). Of dat memorabele Ardennen-weekendje in 2000 waarvan we een uitgebreide video-reportage maakten, inclusief Tien Om Te Zien persiflage. Het was een zodanig succes dat we het in 2001 nog eens overdeden. Wat ik me ook nog goed herinner, is toen we voor Engels op school een "toneelke" moesten doen in groepjes over een onderwerp naar keuze, en wij hadden er niks beters op gevonden om Blind Date te parodiëren. Een zodanig succes dat we het in de les Duits nog eens overdeden. We deden in die tijd zonder twijfel vele hoofden draaien en wenkbrauwen fronsen met ons uitbundige gegiechel en gekir, en met onze voortdurende oneliners uit Buiten De Zone, waar we gezamenlijk grote fan van waren. Als we anno 2015 op restaurant of op café gaan, dan trekken we nog altijd veel aandacht. En nog steeds kan ons dat eigenlijk geen bal schelen. Because girls just wanna have fun!



Zo verschillend zijn en elkaar toch onmiddellijk (of mits een paar zinnen tekst en uitleg) begrijpen: check. Elkaar niet zo heel erg veel zien (lees: max. één keer per maand), een eigen leven hebben en redelijk verspreid van elkaar wonen (van Brussel over Gent en rand tot het diepe West-Vlaanderen) maar er wel altijd zijn voor elkaar wanneer het nodig is: dubbelcheck. Er alles aan doen om onze vriendschap niet te laten verwateren en onvoorwaardelijk meeleven met elkaar: bij de "bavotrutten" (want zo noemen we elkaar, een samenplaksel van onze nonnenschool en de naam die we elkaar liefkozend geven) is dat gewoonweg de evidentie zelve.

Als ik na een van onze zogenaamde "bavotruttendates" aan Pieterjan vertel waar we zoal mee gelachen hebben en wat we uitgespookt hebben, dan fronst hij af en toe eens zijn wenkbrauwen. Ik begrijp dat, want we doen soms rare dingen die voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen zijn. Maar ik zie hem dan toch vooral lachen, en denken: bende zotte wijven. En ook: dat ze maar voor altijd contact blijft houden met die meiden, want ze maken haar supergelukkig. Acht heerlijke kippen zonder kop, so happy together.



Ik kan vooralsnog geen gedachten lezen, maar ik denk wel dat hij hetzelfde dacht toen ik zondagnamiddag thuis kwam na een fantastisch weekendje met die vriendinnen. We gingen naar Oostduinkerke en ik heb vandaag nog steeds een beetje heimwee… Het mooie weer zit er misschien ook voor iets tussen, maar het was toch vooral weer superleuk. Met buikpijn en hoestbuien van het lachen en zo. Het was een weekend dat mij weer eens deed beseffen hoe speciaal ons "bende" wel is. We gaan al heel lang mee, en als we op pensioen zijn dan gaan we zeker nog met elkaar optrekken. Samen op reis, koffietjes drinken, met onze kleinkinders op stap. Whatever, ik heb geen glazen bol… Maar dat het nog altijd met buikpijn en hoestbuien van het lachen zal zijn, daar heb ik echt geen glazen bol voor nodig. Bavotrutten for ever. And ever and ever and…



Ik hoop dat jullie een even hechte, lieve vriend(inn)engroep hebben als ik. Aan mijn 7 vriendinnetjes die dit wellicht wel zullen lezen: jullie zijn de max! Oneindig veel hartjes voor jullie! ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ 

Lots of love, Josie xo

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen