donderdag 2 juni 2016

Running // You & I

Zondag loop ik de Great Breweries Marathon (25K). Dat weten jullie intussen want ik heb het er hier al genoeg over gehad (misschien zijn jullie het een beetje beu). Ik loop niet alleen: Pieterjan zal de hele tijd aan mijn zijde lopen. Wie mij kent, weet dat ik nochtans het liefst van al lekker asociaal alleen loop. Just me, myself and I. Maar soms, héél soms, maak ik een uitzondering en is het you & I. Het begon allemaal die ene keer dat we naar goede jaarlijkse gewoonte samen in Brussel liepen en naast een medaille ook een bierkaartje met mini-Duvelflesje kregen aan de aankomst...




We schrijven zondag 4 oktober 2015. Een mooie, zonnige herfstdag. Toen liepen PJ en ik samen de Brussels Half Marathon, zowat het enige running event dat wij samen met ons twee lopen. Een echte reden daarvoor is er niet, wij gaan gewoon graag samen naar Brussel en de halve marathon begin oktober is uitgegroeid tot onze jaarlijkse sportieve "team building". Ondanks het feit dat het lastig was - zelfs voor iemand die heel goed getraind is en een topconditie heeft is 21K lopen best pittig, zeker in het heuvelachtige Brussel - vond ik het superleuk. Zo leuk zelfs dat ik 4/10 achteraf beschouwde als een van de leukste dagen van 2015.

Aan de finish kregen we een bierviltje en een mini-Duvel in onze bezwete pollen toegestopt ter promotie van een gloednieuw running event dat zou plaatsvinden in juni 2016: de Great Breweries (Half) Marathon. In al onze euforie sloten we op dat moment samen een deal: tegen onze gewoontes in zouden we op 5 juni nog eens samen lopen. Deze run zag er gewoon veel te leuk uit om niét samen te doen, recht door beroemde Duvel-bierkelders (hoewel ik absoluut geen bierliefhebber ben). Het plan was om daar onze supergoeie tijd van 1:55 nog scherper proberen te stellen. Een leuke uitdaging!



Een goede week later werd dat ambitieuze plan echter on hold gezet. Ik bleek namelijk zwanger te zijn. Zonder iets te beseffen had ik het weekend voordien een halve marathon gelopen met een baby in mijn buik. Nu vraag je je wellicht af: hoe kan je nu in godsnaam niét door hebben dat je zwanger bent als je bezig bent met een fertiliteitsbehandeling? Wel, dat kan perfect. Ik had er een lange behandelingsperiode op zitten die niet geslaagd was - het woord "mislukt" neem ik hier liever niet in de mond omdat ik het zo niet bekijk. Aangezien het een behoorlijk intensieve periode was geweest met zeer frequente ziekenhuiscontroles en elke avond een hormooninjectie (inclusief op feestjes of tijdens avondjes uit, waar ik me dan altijd even moest afzonderen en Pieterjan ook want ik kan het niet opbrengen om een spuit te zetten in mijn eigen buik, als PJ niet in de buurt was dan belde ik naar een thuisverpleger), hadden we eind augustus beslist om even een pauze in te lassen en te herstarten wanneer we er weer klaar voor waren. In de maand september waren wij dus absoluut niet bezig met zwanger worden. Maar blijkbaar reageerde mijn lichaam nogal heftig op de overload aan hormonen die het de voorbije maanden had moeten verwerken. En zo ben ik op een of andere manier toch "natuurlijk" zwanger geworden. Ik had echt niks door. Ik voelde me kiplekker en ging ervan uit dat er niks kon gebeuren omdat ik niet "gewoon" zwanger kan worden (ik heb het PCOS-syndroom).

Na de verbazing en de shock (in positieve zin uiteraard maar wij dachten oorspronkelijk dat het een twee- of drieling zou zijn omdat de poging een beetje "uit de hand gelopen" was met 3 rijpe eitjes als resultaat) kwam de immense vreugde (nadat de gynaecoloog ons had verteld dat het één kindje was) en kort daarna het besef dat de Great Breweries Half Marathon geen optie meer zou zijn voor mij. Het kindje zou namelijk rond die tijd geboren worden. Maar dat vond ik natuurlijk niet erg, ik zou nog genoeg kunnen lopen na mijn zwangerschap. Ik bleef maar terugdenken aan de Brussels Half Marathon en hoe fantastisch het toch was dat ik die in zo'n toptijd had uitgelopen terwijl ik eigenlijk zwanger was. En ik zag er verdorie nog goed uit ook! ;-) Een leuk verhaal om later aan het kindje te vertellen.



Die intense vreugde werd helaas abrupt verstoord. Een weekje na ons tripje naar Barcelona, dat een extra leuke dimensie kreeg door de onverwachte zwangerschap, ging ik bij de gynaecoloog langs om het hartje te zien en te horen kloppen. Maar daar kreeg ik een enorme opdoffer te verwerken. Het kindje was er niet meer. Een van mijn eerste vragen was of het kon komen door die halve marathon, wat toch een serieuze krachttoer geweest was in het prille begin van de zwangerschap. De gynaecoloog verzekerde mij dat dat absoluut niet de oorzaak was. Het was gewoon een teken van de natuur dat het niet OK was. Dat het beter was zo.

Wat toen volgde, was een donkere periode. Ik heb hetgeen gebeurd is vlot een plaats kunnen geven. Maar het werd winter, het was koud en donker. Dat zorgde ervoor dat ik het een stuk zwaarder had dan ik oorspronkelijk had kunnen denken. Gaan lopen deed mij enorm veel deugd, dus ik heb heel wat kilometers afgemaald de voorbije winter. Dat was zeker niet slecht, voor mijn conditie en vooral ook voor mezelf. Lopen hielp me om mij gedachten te verzetten en om het miskraam te verwerken.

Anderzijds liep ik bij momenten soms ook figuurlijk weg van alles. Ik stortte mij op mijn bijberoep, dat toen net keihard begon te boomen. Ik kreeg de week na het miskraam een paar nieuwe opdrachten en klanten - moest ik in God geloven, ik zou denken dat hij ermee gemoeid was. Hierdoor was ik vaak heel erg met mezelf bezig, zonder het echt te beseffen. Het hielp mij om op andere dingen te focussen, dat wel.  

Hierdoor ging de Great Breweries Half Marathon een beetje uit mijn hoofd. Maar in december las ik op Facebook dat de halve marathon was uitgebreid tot 25K omdat het parcoursgewijs geen optie was om een halve marathon te organiseren. Toen dacht ik: dit moeten we gewoon samen doen. We hadden het afgesproken in oktober, het plan werd toen gecanceld door de onverwachte zwangerschap maar nu kon het wel weer doorgaan... Ik deed wat ik gewoon moést doen: ik schreef ons allebei in en het aftellen kon beginnen.

Na een lange winter met een vervelende nasleep van het miskraam (met o.a. 2 ziekenhuisopnames wegens complicaties) vertrokken we op skireis. Voor mij was dit de afsluiter van een niet zo leuke periode. Het was tijd voor de lente, een nieuw begin! Na de skivakantie startte ik aan mijn 12-weken trainingsschema voor de 25KHet waren 12 leuke maar ook heel zware weken. Vier looptrainingen per week, dat is niet niks. Hoe graag ik ook loop, soms wat het "van moeten". Maar ik heb uit dat schema veel geleerd. Dat ik veel sterker ben dan ik denk, bijvoorbeeld. Dat ik alles kan, zolang ik er maar in geloof. Ik heb het gevoel dat ik op die 12 weken fysiek en mentaal sterker geworden ben. Ik ga niet beweren dat ik in bloedvorm ben en dat ik iedereen van het parcours ga lopen zondag, zeker en vast niet. Maar ik ben er klaar voor. Ja, echt wel.

Kijk, ik ben iemand die altijd denkt dat ze het alleen kan. Een geboren plantrekker, volgens mij is dat genetisch bepaald. Ik kan het meestal ook wel alleen (met vallen en opstaan) maar het gaat toch een pak beter met twee. Al ontelbare keren heeft Pieterjan mij gezegd (of beter: gesméékt) dat ik mensen vaker om hulp moet vragen en moet vertellen wat me dwars zit. Nochtans weet ik door de Brussels Half Marathon dat het veel beter gaat met twee want het is deels dankzij Pieterjan dat ik toen een toptijd gelopen heb. 

Een van de dingen die ik de voorbije maanden geleerd heb, is om toe te geven dat ik het niet alleen kan. Daarom ga ik zondag superblij zijn dat Pieterjan en ik samen aan de start kunnen staan van onze 25K. Ik ben dankbaar dat ik dit samen met hem kan doen. Een beetje zoals in Runaway - You & I van Galantis, een nummer waar ik supergraag mee ga lopen. I think I can fly when I'm with you... Ik geef mijn vent niet graag gelijk, maar nu kan ik toch niet anders dan toegeven dat hij echt wel gelijk heeft telkens hij mij op het hart drukt dat ik moet stoppen met te denken dat ik alles in mijn eentje kan oplossen. 



Het lopen gaat keizwaar zijn - no pain, no gain. Daar maak ik me geen illusies over. Maar ik kijk ernaar uit. En stiekem verlang ik al naar het moment dat ik mijn loopmaatje, mijn ijzersterke haas, na 25K in de armen kan vallen en kan bedanken. Omdat hij er altijd voor mij is, zonder uitzondering.



Natuurlijk denk ik dezer dagen vaak aan hoe het zou geweest zijn als het eind oktober niet verkeerd was gelopen. Dan zou ik nu misschien wel rondhuppelen met mijn dikke buik, zoals ik bij Emil tot op de allerlaatste dag bleef doen. En dat maakt me toch wel verdrietig. Maar zondag zal ik met de grootste glimlach aan de start verschijnen en er volledig voor gaan. Ik hoef me aan niets of niemand te bewijzen, ik doe het gewoon voor mezelf. Omdat het mij gelukkig maakt. 

De tegenslag die ik heb meegemaakt heeft me een pak wijzer gemaakt. Het heeft me geleerd om te focussen op wat ik heb in plaats van op hetgeen ik niet (meer) heb. Ik heb bijvoorbeeld een superleuke zoon met wie ik enorm veel plezier heb. Emil vindt het de max dat hij een lopende mama heeft. Het is hem de laatste maanden niet ontgaan dat ik extra hard getraind heb. Vorige week nog zei hij, net voor ik het huis uit ging voor een lange duurloop: "Mama, ik wil dan eens met jou gaan lopen hé. Papa moet dan roepen voor ons: alleeeee mama en Emil! (PJ en Emil komen altijd luidkeels supporteren als ik ergens meeloop) Daarna gaan we een beetje drinken (want ik drink altijd enorm veel water na het lopen) en ons een beetje wassen want we gaan stinkie zijn (na het lopen volgt een verkwikkende douche, dat weet hij al heel goed)."

Dat pakte mij enorm. De voorbije weken wilde ik echter graag mijn schema strikt volgen en paste het niet echt om Emil in mijn zog te hebben tijdens het lopen. Maar vanaf volgende week steekt het allemaal wat minder nauw. Dus dan ga ik zeker eens samen met hem lopen. Ik heb het hem beloofd. We trekken onze sportschoenen aan en gaan samen in het bos crossen... 

Omdat ik wil hem leren dat het met twee gewoon veel beter gaat dan alleen. 
Omdat ik stiekem hoop dat hij de smaak van het lopen te pakken krijgt en dat het hem later ook zal helpen om tegenslagen te verwerken die hij tegenkomt op zijn pad.

Love, Josie xo

38 opmerkingen:

  1. sterke madam ... doet dat goed op je 25km ... en hopelijk kom je ook met een lach aan xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dit is dus een berichtje van Annelyse.be ... ik kan om één of andere reden mijn naam niet ingeven

      Verwijderen
    2. thanks :-)
      die lach zal wel lukken hoor, ik laat me niet kennen daar! :-p

      Verwijderen
  2. Sterk om er zo over te schrijven! Respect xxxxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Merci Eva. Schrijven helpt ook om te verwerken! X

      Verwijderen
  3. Sterk om er zo over te schrijven! Respect xxxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ooh... Ja. Die moet je wel lopen en wel samen. Wordt wellicht een beetje lastig, maar ook wel een beetje mooi dat je zo die moeilijke periode een beetje kunt afronden... Succes en ik zwaai wel eens!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We komen elkaar misschien wel tegen of we drinken er achteraf ne goeien op :-)
      Jij ook veel succes!

      Verwijderen
  5. Heel schoon Josefien ... ik begrijp dat het een heel dubbele periode is voor jullie, maar ben blij te lezen hoe positief je het probeert te zien. Een dikke knuffel en alvast veel plezier op de loop! Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Merci Sylvie. We maken er een toffe dag van zondag! x

      Verwijderen
  6. Wauw...ik word hier toch een beetje stil van! Chapeau dat je verdriet en teleurstelling kan ombuigen tot zo'n positieve energie. Ik doe het je niet na. Ik duim alvast voor zondag!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben van nature een positivo en de manier waarop ik met deze tegenslag ben omgegaan was voor mij de meest logische, gewoon een natuurlijke reactie. Ik voel me goed en ik ben gelukkig, en dat is wat telt nu!

      Verwijderen
  7. Wat een prachtig stuk.
    Ik ben helemaal ontroerd.
    Door je verhaal, door hoe je erover schrijft, door wat je hebt geleerd en hoe je bent.
    Super, Josie.
    Ik wens je nog héél veel toptijden; heel veel mooie momenten met 2 (of meer) en dat je gewoon en heel vlot hulp kan vragen en ervan genieten.
    xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Straffe madam. En wat een fantastische ingesteldheid heb je💕

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Merci... Voor mij is deze manier van ermee omgaan gewoon de meest logische. Dat kost me niet veel moeite. Ik kan me niet voorstellen dat ik in een hoekje zou zitten kniezen. Ondanks de tegenslag ben ik heel gelukkig, er zijn zoveel leuke en goede dingen in mijn leven!

      Verwijderen
  9. ...woorden schieten me tekort, een traan bingelt over mijn wang... Maar één ding weet ik zeker, dat ge een straffe madam zijt! 💕

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Lieve Josefien, ontzettend veel respect voor je positieve way of life! Er zullen onvermijdelijk nog lastige dagen komen, maar weet dat je een sterke madam bent. Ik wens je ontzettend veel succes zondag (maar dat komt zeker goed!!) en ik zal jullie van op afstand zeker aanmoedigen!! Lieve groet, Els

    BeantwoordenVerwijderen
  11. ik ben wat ontroerd door je blogpost. Je verhaal is mooi geschreven en klinkt bekend (al ben ik geen loper). Doe dat zeer goed zondag!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dank je mies. ook voor jou veel sterkte, als je nog in een moeilijke periode zit. x

      Verwijderen
  12. Wat een straffe madam!
    Mijn papa was ook een West-Vlaming en hij zei altijd: "Wij West-Vlamingen zijn zoals de huizen die je er ziet. Wij staan wat verder dan de weg en wij staan vaak ook wat verborgen. Maar als je er eenmaal in geraakt, dan ga je er nooit meer uit".
    Courage!

    Saar (www.paardensaartje.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. west-vlaamse wijsheden zijn de beste! ;-)
      x

      Verwijderen
  13. Heel mooi verwoord, Josefien! Ik vermoed dat het ook wel deugd doet om dit eens van je af te schrijven, niet? Ongetwijfeld zal je zondag met een dubbel gevoel aan het lopen zijn en chapeau hoe je al het positieve uit zo'n ervaring kan halen.
    En inderdaad: soms moet je wel eens naar die man in huis luisteren. We denken vaak dat we alles alleen kunnen, maar soms komen ze toch nog eens van pas voor dat ene duwtje of ons er op te wijzen dat met twee soms toch wel beter is dan alleen.
    Dikke knuffel, heel veel succes en vooral: geniet ervan! Xx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ja, het deed inderdaad deugd om dit eens neer te schrijven. ik heb bewust een tijdje gewacht om er zo open over te bloggen, maar ik was er klaar voor.
      morgen wordt een toffe dag!
      tot volgende week! xxx

      Verwijderen
  14. Toch allemaal niet evident hoor, ik vind dat je daar supergoed mee omgaat, chapeau!
    Heel veel succes zondag! Geniet ervan :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Zondag lopen we als nooit tevoren!! Je zal versteld staan van waar je toe in staat bent! Daarna pakken we onze lieve Emil vast en knuffelen we hem tot alle pijn verdwenen is! Dikke knuffel xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  16. oh die foto van jullie samen aan de aankomst past perfect bij deze emotionele post. Ik duim mee voor een goeie wedstrijd zondag! Geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Waw, wat een verhaal, ik word er stil van. Straffe madam hoor, hoe je hiermee omgaat, ik weet niet of ik het je zou nadoen. Het lopen werkt voor jou ook duidelijk therapeutisch, daar zal je veel deugd van gehad hebben.

    Ik moet eerlijk toegeven dat als ik je blog lees, waar het optimisme, de energie en de levensvreugde vanaf spatten, ik mij soms afvraag "hoe dat ze het toch?! Ik wou dat ik dat ook kon!". Maar zo zie je maar, ieder huisje heeft zn kruisje en een donkerdere verdrietige periode is niet meer dan normaal na wat je meemaakte, denk ik dan. Dat je toch je positieve zelf blijft, vind ik tegelijk heel sterk en heel mooi. Ik denk dat je door dit schrijven ook wel veel mensen troost kan bieden of een hart onder de riem kan steken en dat vind ik super. Hoe optimistisch je ook bent, het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn he. Er zijn ongetwijfeld mensen die zich aan schrijfsels als deze optrekken, wetende dat ze niet alleen zijn. Ik weet hoe belangrijk dat kan zijn... (Dit komende van iemand die, 3 jaar na datum, nog volop bezig is met de verwerking van mijn eerste bevalling, die veel ingrijpender bleek te zijn dan ik ooit had kunnen denken. Ik ben niet meer dezelfde persoon als ervoor en zal dat allicht nooit meer worden. Ik moet leren houden van die "nieuwe ik" en dat een plaats kunnen geven en dat blijkt een proces van heeeeeel lange adem. Verhalen van lotgenoten horen of lezen, helpt echt veel! Dus ik wil maar zeggen: fijn dat je dit deelt!).

    En vooral: je zal dat super doen zondag! Geniet van elke kilometer samen! (Wat zeg ik, van elke meter!) Wat is er mooier dan net in deze moeilijke gevoelige periode zoiets leuks en tegelijk erg symbolisch te kunnen doen. Jullie zullen er veel aan hebben. En daarna lonkt een lange rustige en ongetwijfeld warme en zonnige zomer ;-)

    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. merci...
      tuurlijk heb ik soms moeilijke periodes. maar ik probeer er altijd op een positieve manier mee om te gaan en er wijze lessen uit te trekken. dat werkt heel goed voor mij.
      ik heb bewust een tijdje gewacht om hier zo open over te schrijven, maar ik was er klaar voor. ik hoop dat ik op een of andere manier mensen kan inspireren, troosten of motiveren.
      morgen wordt een leuke dag. ik kijk ernaar uit!
      x

      Verwijderen
  18. Heel veel succes zondag! Ik duim voor een super loop voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Jeetje, wat een verhaal. Ik werd er helemaal stil van en heb ongelooflijk veel bewondering voor de manier waarop je met deze tegenslag omgaat en dat je er zo open over schrijft. Vandaag zal waarschijnlijk dubbel geweest zijn maar ik hoop dat jullie samen van elke meter genoten hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wow, een straf verhaal. Dapper dat je het zo vertelt. Je enthousiaste loopverhalen werken in elk geval enorm aanstekelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik had deze nog niet gelezen! Veel sterkte, fier op je!! <3

    BeantwoordenVerwijderen