vrijdag 29 september 2017

Zwanger worden, een kwestie van goed plannen?

Jullie hebben er misschien al over gelezen of gehoord: Sensoa, het Vlaams expertisecentrum voor seksuele gezondheid, heeft een nieuwe campagne gelanceerd waarbij 6 ‘seksmythes’ ontkracht worden. Één ervan luidt: ‘zwanger worden is gewoon een kwestie van goed plannen’. Ik beschouw mezelf als ‘ervaringsdeskundige’ op dit vlak. Dus toen Sensoa me vroeg of ik wilde helpen deze mythe te ontkrachten, heb ik geen seconde getwijfeld.

Eind 2010, op mijn 27ste, stopte ik met mijn pil. Pieterjan en ik hadden een aantal mooie reizen gemaakt en goed geprofiteerd van het leven. Ik had nooit een enorme drang gevoeld om mama te worden. De ‘rammelende eierstokken’ waarvan zoveel vrouwen spreken, heb ik nooit ervaren. Maar ik voelde dat ‘het moment’ was aangebroken voor een nieuwe fase in mijn leven, het moederschap. In mijn vriendenkring waren er op dat moment al heel wat baby’s geboren en veel vriendinnen waren zwanger. Het leek bij hen allemaal zo vlot te gaan: stoppen met de pil, een paar keer proberen en hup ze waren zwanger. Ik was realistisch en hield er rekening mee dat het bij mij wel wat langer zou kunnen duren. Voor ik startte met mijn pil had ik een onregelmatige cyclus. Hierdoor had ik een voorgevoel dat het bij mij niet snel ‘prijs’ zou zijn.

Ondanks mijn nuchterheid – die ik trouwens op alle vlakken heb, ik ben énorm realistisch – begon ik vanaf mijn pilstop te dromen van een kindje. Mijn cyclus bleef uit. De eerste maanden vond ik het niet erg. Ik kon nog wel eventjes wachten. Toch begon ik al te denken aan babynamen ('Emil' stond er toen al tussen!) en werd ik steeds ‘gevoeliger’ voor schattige babykleertjes en zo… Het werd stilaan zomer en ik had de indruk dat iedereen zwanger werd, behalve ik. Hoe hard ik het hen ook gunde, het begon te knagen. Vooral omdat ik vaak de vraag kreeg ‘wanneer wij er eens aan gingen beginnen’. Enorm irritant vond ik dat.

Eind 2011 was er nog steeds niks; nul komma nul cyclus. Ik had op dat moment al een paar keer aan mijn gynaecoloog gevraagd of dat wel normaal was. Telkens drukte hij me op het hart dat ik geduldig moest zijn. Maar begin 2012 was mijn geduld op. Dat van de gynaecoloog blijkbaar ook: hij verwees me door naar het fertiliteitscentrum. Een grote stap, waarvoor ik heel wat tranen heb gelaten. Want op dat moment beschouwde ik een vruchtbaarheidskliniek als een triestige plek, een ‘last resort’ voor mensen die niet op de normale manier een kindje konden krijgen.

Bloednerveus was ik voor mijn eerste consultatie op fertiliteit. Ik kwam er gelukkig terecht bij een geweldige gynaecologe. Ze onderzocht me en zag meteen wat er aan de hand was. Ik had/heb PCOS. Het komt erop neer dat ik vruchtbaar ben, weliswaar in verminderde mate. Ik heb geen spontane eicelrijping en eisprong en kan niet op natuurlijke wijze zwanger worden. Daar is wat hulp voor nodig van hormonen. Blijkbaar hebben veel vrouwen PCOS. Mijn eerste vraag aan de gynaecologe was: hoe komt dat, ligt de oorzaak bij mezelf? Ze stelde me gerust dat ik er niks kan aan doen, het is gewoon ‘brute pech’. PCOS komt veel voor bij vrouwen met overgewicht die dan het advies krijgen om wat te vermageren. Maar bij mij was dat niet het geval. Ik mocht, na een paar verplichte medische onderzoeken, een hormoonbehandeling starten om zwanger te worden.

Aan de behandeling kwamen heel wat pilletjes en spuitjes te pas, véél geduld en af en toe een traan. De hormonen sloegen aan dus dat was een meevaller. Maar ik voelde ze vaak gieren door mijn lijf, echt aangenaam vond ik dat niet. Bovendien woog het hele traject flink op mijn relatie. Als er één raad is die ik mag geven aan koppels die proberen zwanger te worden en bij wie het niet meteen lukt: ga niet té snel naar een vruchtbaarheidskliniek. Ik heb er een jaar mee gewacht en ja, dat was vaak frustrerend. Maar een hormoonbehandeling is niet ‘zomaar’ pillen slikken, spuiten zetten, echo’s ondergaan… Het is zwaar, zowel lichamelijk als emotioneel. De onzekerheid, de teleurstellingen: het maakte mijn vriend en mezelf enerzijds sterker als koppel maar anderzijds had het ook een niet te onderschatten impact op onze relatie. We hadden heel wat moeilijke momenten tijdens de behandeling, bijvoorbeeld na een poging die niet gelukt was.

Artsen starten trouwens ook geen behandeling op zonder aanwijsbare reden, zo werkt het niet. Vanaf het moment dat ik in behandeling was in de vruchtbaarheidskliniek, ben ik open geweest naar familie en vrienden. Eigenlijk naar iedereen die ernaar vroeg. Ik had er geen moeite mee om te praten over mijn ‘problemen’ om zwanger te worden. Er zijn veel koppels die niet ‘zomaar’ zwanger raken – dat was duidelijk bij elke consultatie op fertiliteit. Toch bestaat er nog veel taboe rond. Dat is jammer want door erover te praten help je jezelf én anderen. Je vermijdt ook ‘awkward situations’ zoals mensen die je te pas en te onpas vragen of je nu nog altijd niet zwanger bent. Door wat ik heb meegemaakt, stel ik die vraag niet meer aan mensen. Niet omdat het me niet interesseert maar omdat ik hen niet in verlegenheid wil brengen. Want velen durven/willen/kunnen er niet over praten en daar heb ik respect voor. Ik kan alleen maar de raad geven om het wél te doen. Je verhaal delen doet zoveel deugd.

Zwanger worden was voor mij geen ‘walk in the park’. Maar erover klagen ga ik niet doen. Uiteindelijk ben ik zwanger geraakt na 4 ‘mislukte’ pogingen en ik had een droomzwangerschap. Er zijn koppels die langer moeten proberen, met meer hindernissen. De behandeling was intensief maar ik deed het met plezier voor de baby die ik zo graag wou.

In 2015 besloten mijn vriend en ik om voor een tweede kindje te gaan. De behandeling werd opnieuw gestart maar helaas sloeg ze niet meer aan en moest ik overschakelen op een zwaardere behandeling. Ook dat was geen succes maar toch raakte ik zwanger, op een moment dat ik de moed had opgegeven. Jammer genoeg eindigde het in een miskraam. Dat heeft een grote impact gehad op ons als koppel, op onze relatie. Het heeft er mee voor gezorgd dat we nu bewust kiezen om niet te gaan voor een tweede kindje. Ik zie het (voorlopig) niet zitten om de behandeling opnieuw te starten, al dat geloop, die hormonen, de teleurstellingen… Het is uiteraard niet de enige reden want wij vinden één kind gewoon ook superleuk en ‘genoeg’.


Weet je, life is what you make of it. Het leven loopt niet altijd zoals je het plant. Ik ben wellicht een van de grootste planningsfreaks die er bestaan maar ik besef goed dat je sommige zaken zelf niet onder controle hebt. Soms krijg je te maken met onverwachte hindernissen. Dat geldt zeker ook voor zwanger worden. Als je niet vlot zwanger geraakt, weet dan dat je niet de enige bent en probeer een manier te vinden om er positief mee om te gaan. When life gives you lemons, make lemonade: dat is mijn levensmotto en het heeft me erg geholpen om mijn ‘probleem’ te aanvaarden. Natuurlijk had ik het rooskleuriger voor ogen toen ik eind 2010 met mijn pil stopte. Maar het is anders gelopen. En als ik kijk naar mijn prachtige zoon, een zalig ventje van 4,5 jaar, dan kan ik alleen maar denken: de behandeling was zwaar maar de beloning is mooi en zoet. Veel zoeter dan the sweetest lemonade.


Love, Josie xo

Deze blog kwam tot stand in samenwerking met Sensoa.

33 opmerkingen:

  1. Heel mooi genoteerd en ik zit in een gelijkaardige situatie waarbij jouw verhaal mij veel steun geeft om het te aanvaarden!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dan wens ik je heel veel moed. het komt allemaal wel goed, positief denken x

      Verwijderen
  2. Voor een groot stuk een herkenbaar verhaal... Het brengt iets boven in een mens.
    Mij zal je nooit horen zeggen dat zwanger worden een kwestie van goed plannen is. Of misschien wel... hoe krijgen vrouwen die niet zo'n begripvolle werkgever hebben als ik dat ooit gepland... die folikkelmetingen, prikken,...!?
    Hier werd het volhouden (sinds pilstop november 2002) beloond met mijn oudste zoon in november 2015. Helaas had ik er voor ook al een miskraam gehad (zelfde verhaal als bij jou, maar bij echo op 13 weken). En nog eens 2 vroege miskramen later kregen we een dochter in januari 2010.
    Het waren harde en moeilijke jaren en bij ons was humor echt een manier om met alles om te gaan! Wij zijn er gelukkig ook sterker uitgekomen.
    En toen... kregen we nog een cadeautje. Ik dacht dat dat spiraaltje wel kon wachten, want zwanger werd ik toch niet... Ha! Onze jongste wervelwind dacht daar anders over en zo is ons gezin sinds april 2011, iets groter dan verwacht, compleet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. doet goed om te lezen dat je je herkent in mijn verhaal. je hebt zelf ook wel een heel parcours afgelegd zo te zien!
      geniet van je gezin xxx

      Verwijderen
  3. Heel mooi dat je je verhaal hier deelt om het taboe te laten verdwijnen! Hier duurde het ook langer dan verwacht (bij de 1ste, gelukkig bleven we net bespaard van behandelingen) maar wat me vooral frustreerde in die tijd was het weinige begrip dat we kregen uit onze omgeving (vooral van familie). Want ja het is toch normaal dat het niet meteen lukt, bij heel veel koppels duurt het langer dan 1 jaar, .... Dat wisten we wel maar wanneer je aan kinderen begint is het toch iets waar je niet meteen rekening mee houdt vind ik. Zeker niet wanneer er uit diezelfde kant van de familie een niet geplande zwangerschap is en de ouders in kwestie niet naar hun kinderen omkijken... Dan doet het pijn als je zwanger wil worden maar het niet meteen lukt en je te horen krijgt dat het normaal is, het gebrek aan begrip stoorde me enorm.
    Gelukkig merk ik dat mensen hier steeds opener over worden, zo wordt er bij ons op het werk hier heel vaak over gesproken en is het fijn dat we bij elkaar terecht kunnen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ja inderdaad, mensen worden er steeds opener over. dat vind ik een hele goede zaak!
      dikke knuffel en merci voor je lieve reactie x

      Verwijderen
  4. Bedankt om dit te delen Josefien. Ben er zeker van dat veel koppels hier steun aan gaan hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. graag gedaan. als ik hier anderen mee kan steunen of inspireren, dan heel graag. xxx

      Verwijderen
  5. Sterk verhaal Josie! Veel bewondering voor de openheid!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Chapeau voor je openheid, je bent een sterke madam!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Tonnen respect voor je openheid, de manier waarop je erover vertelt en hoe jullie er met omgingen! Het is zoals Gerhilde schreef: je bent een geweldig sterke madame!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. oh wat een lieve reactie. doet zoveel deugd dit te lezen. dikke knuffel x

      Verwijderen
  8. Je bent echt een topper! Dit geeft echt een gevoel van niet alleen te zijn. Ik heb de laatste jaren ontdekt dat er zovelen zijn bij wie het niet gemakkelijk gaat en dat weet ik ook alleen maar omdat er vrouwen zoals jij zijn die er openlijk over praten. Zo blij dat zulke thema's eindelijk besproken worden. Bedankt om te delen x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dank je voor je superlieve reactie.
      een hele dikke knuffel voor jou. xxx

      Verwijderen
  9. Heel herkenbaar! Voor de 1e zwangerschap ook een heel parcours moeten afleggen waaronder een operatie. De 2e zwangerschap was onverwacht maar zo gewild! Ik heb het dus beide mogen meemaken (gelukkig in die volgorde). Het is jammer dat er zo'n taboesfeer rond hangt. Ofwel wordt het onderwerp doodgezwegen, ofwel kreeg ik te horen dat 2 jaar wachten en een hoop behandelingen en een operatie toch nog meevallen. "Want ik ken iemand die nog veel langer heeft moeten wachten!" Alsof dat lijden gemeten kan worden in tijd �� Soit, goed dat er meer en meer over gepraat wordt. Getuigenissen zoals de jouwe helpen daar zeker bij!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. merci voor je lieve reactie, doet deugd om te horen dat het herkenbaar is en mensen inspireert en motiveert. xxx

      Verwijderen
  10. Mooi, Josie! Niet herkenbaar uit eigen ervaring, maar mijn beste vriendin heeft wel iets gelijkaardigs meegemaakt. Het weegt inderdaad zwaar op een vrouw, op een koppel. Dat zag ik aan haar/hen. Ik voelde me soms wat onwennig omdat ik me niet kon inbeelden hoe het moest voelen voor haar. Ik, met mijn super gemakkelijk kind na een super gemakkelijke zwangerschap. Ik probeerde er te zijn voor haar, te luisteren. Dat heeft haar toch wel wat geholpen, denk ik.
    Zij verwoordde het onlangs trouwens een beetje anders, toen het haar allemaal even teveel werd: "when life gives you lemons, you make lemonade... Wel, geef me dan gewoon die lemonade hé!" :) Ik kan me wel inbeelden dat je dat soms denkt als je je al zo lang sterk hebt moeten houden...
    Het is zo mooi dat er vrouwen zijn als jij die dit bespreekbaar maken. Het is zo al zwaar genoeg, om het dan nog voor jezelf te moeten houden of er met niemand over kunnen praten, maakt het er alleen maar moeilijker op. Sterke, moedige madam, jij, om ook je kwetsbare kant te tonen. Chapeau!
    Trouwens, één blik van die mooie zoon van jou maakt toch al veel goed hé :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dank je voor je lieve reactie!
      ik ben heel blij met wat ik heb, zo dankbaar om mijn lieve lieve zoon :-)
      x

      Verwijderen
  11. Ik worstel af en toe met het omgekeerde.
    Ik ben zo'n typisch geval bij wie alles vanzelf gaat.
    Tijdens mijn laatste studentenjaar vroeg mijn vriend mij ten huwelijk, wij verbouwden een jaar lang een huis. Ik was 24, en wilde wel een lentebaby. Een meibaby, meer bepaald.
    En als het in mei niet gelukt was, zou ik een jaar gewacht hebben. Ik méénde dat ook.
    We hebben één maand geprobeerd, de aprilbaby werd het niet, en daar heb ik mijn teleurstelling voor weggeslikt. Ik wilde immers eentje in mei. En kijk, dat gebeurde.
    Ondertussen was er een collega met een kinderwens. Hij en zijn vriendin waren begin de dertig en trouwden, en 'de vraag' bleef niet uit. Bleek dat het niet gemakkelijk was.
    Ik werd een tweede keer zwanger. Een junibaby nondedju. Bij haar hebben we langer geprobeerd, vanaf februari (ga alsjeblieft niet tandenknarsen als je dit leest, daar wil ik zeker niet heen).Toen mei voorbij was, heb ik écht getwijfeld of we voor juni zouden gaan. Steeds je verjaardag in de examenmaand bij uitstek, really? Maar het gat tussen baby 1 en 2 was al drie jaar, dus gingen we ervoor. Et voila.
    En nu, over een periode van vijf jaar, zit ik hier weer, hoogzwanger, baby drie stampt mij net even tegen mijn ribben. Voor november jawel. Van degene die enkel meibaby's wil. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het vlotter ging dan verwacht.
    Ik wist niet waar kruipen toen ik het aan mijn collega ging vertellen. Meer dan ongemakkelijk, vond ik het genant en zelfs een beetje schaamtelijk. Vreselijk. Ik wil niet het gevoel hebben mij te moeten verontschuldigen voor het kind dat ons gezin compleet zal maken, en toch. Door de kinderen die ik al heb, besef ik nog veel meer wat ze missen, en dat gaat veel dieper dan dat je je op voorhand ooit kunt voorstellen. En af en toe huil ik eens voor hen, stiekem.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik ben blij dat je reageert, goed dat we ook het 'omgekeerde verhaal' kunnen lezen. want ook dat moet niet eenvoudig zijn, je hoeft je daar zeker niet voor te schamen.
      dank je dus voor je reactie en geniet van je gezin xxx

      Verwijderen
  12. Sterk dat je je verhaal hier zo open neerschrijft!
    Bij ons liep het ook niet allemaal van een leien dakje (gelukkig geen medische hulp nodig gehad), maar ik heb véél (kwetsende) opmerkingen gehad. Er rust nog zo veel taboe rond, en er zijn steeds meer mensen die ermee te maken krijgen. In mijn nabije omgeving zijn er redelijk wat mensen die niet op een natuurlijke manier zwanger geraken, en ik blijf het ook nog altijd moeilijk vinden om daarmee om te gaan. Ik wil die mensen dan steunen, maar met er telkens over te beginnen help je hen ook niet vooruit...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. merci voor je lieve reactie. ik ben blij dat ik op deze manier het taboe kan doorbreken, want dat zou er echt niet mogen zijn hé... het is zoiets menselijks, 'normaal' bijna als je ziet hoeveel mensen er met zulke problemen te maken krijgen... x

      Verwijderen
  13. waw! heel moedig van je ... en jammer genoeg ook pijnlijk voor jullie 2e sterretje... had het je gegund... soms zou 'k mijn "vlotte" zwangerschappen (met uitzondering van Fenna, die liet ook een jaartje op zich wachten), aan mensen geven die het oprecht verdienen!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dat zwanger worden niet gewoon een kwestie is van plannen is zeker waar. 10 jaar geleden (als prille twintiger) had ik ook het ideale plaatje voor me dat ik nu wel naast de liefde van mijn leven in de zetel in ons eigen huis zou zitten terwijl onze twee kindjes flink liggen te slapen. Dat huis is er, die liefde van mijn leven kwam ik helaas nog niet tegen en dus zijn die kindjes er ook niet. Ik kan ook niet zeggen dat mijn eierstokken ongemeen hard aan het rammelen zijn, hoewel... Voor mijn job in de gezondheidssector kom ik dagelijks met kinderen in contact. Waar ik vroeger dacht "leuk jullie te zien, maar ik ben ook blij dat ik jullie niet mee naar huis moet nemen" is dat de laatste jaren wel veranderd. De komst van mijn metekindje (ondertussen 2,5) heeft dat alleen maar versterkt. Zo leuk als ze hier is of ik naar daar ga, zo hartverscheurend als ik weer alleen ben nadien. Ondertussen hebben echte alle vriendinnen waarmee ik afstudeerde minstens 1 kindje en vaak is er al een tweede of is die althans op komst. En bij sommigen "lukte het meteen", anderen hadden meer moeite.
    Ik herken je gevoel van blij willen zijn voor hun maar 's avonds weg willen kruipen in een hoekje. Na lang wikken en wegen, voor- en nadelen afwegen, uren te praten met mijn ouders en mijn zus en nadien een paar echt heel close vriendinnen heb ik nu beslist om er alleen voor te gaan. Soms freak ik nog helemaal van het idee, anderzijds kan ik niet wachten tot het eindelijk zo ver is. En net als ieder ander kan ik alleen maar hopen dat het nu echt niet lang meer gaat duren, maar ik ben ook realistisch. PCOS zit bij ons in de familie in een paar gradaties en generaties. Ik hoop gewoon dat die lemons nu voor mij al lang genoeg uitgeperst werden en dat de limonade weldra zal komen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dank je voor je reactie... ik hoop inderdaad voor jou dat je binnenkort 'positief nieuws' krijgt. ik duim met je mee. stay positive, al is het niet altijd eenvoudig, dat weet ik... dikke knuffel xxx

      Verwijderen
  15. Bedankt voor je openheid! Jammer genoeg heel herkenbaar om te lezen, maar ik ben er minder open over omdat niet iedereen in onze familiekring het weet (bewuste keuze). We hebben allebei niet de gemakkelijkste gezinssituatie van thuis uit, en bij één kant van de familie zwijgen we er dus bewust over om het niet allemaal nog moeilijker te maken.

    Wij zijn intussen 3 jaar actief bezig met onze kinderwens, nu alweer anderhalf jaar in een fertiliteitstraject. En elke maand weer een teleurstelling erbij... Hopelijk krijgen wij binnenkort ook ons glaasje limonade (of liever nog twee als het kan, hihi).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. graag gedaan... hopelijk kon ik je inspireren/motiveren. ik wens je veel goeie moed, het komt wel goed, echt waar. geduld is een mooie deugd, al is het vaak ook frustrerend en maakt het je verdrietig... dikke knuffel xxx

      Verwijderen
  16. Net geen 6 jaar geleden hebben wij ook de beslissing genomen om te stoppen met de pil. Maar na bijna een jaar proberen was ik nog steeds niet zwanger.
    We hadden toen de beslissing genomen ff op pauze de drukken en opnieuw de pil te nemen.
    Begin 2013 hebben we nog eens geprobeerd. Raar maar waar, we waren onmiddelijk zwanger.
    Ons geluk kon niet op!
    Alleen, toen we op 9 april op controle gingen, bleek dat er geen hartslag meer was...
    Het fenomeen: "onze wereld stort in" hebben we letterlijk kunnen ervaren. De gevoelens en gedachten die toen in ons omgingen... Het was verschrikkelijk.
    Toen we voor de 2de keer zwanger waren, het is raar, maar eigenlijk verwacht je al bijna slecht nieuws. Ik hield toen een zwangerschapsdagboek bij. De dag voordat we ons opnieuw vernietigende nieuws kregen had ik er in geschreven: "Wij gaan morgen opnieuw een kijkje nemen hoe het met je gaat. Ik hoop dat alles oké is".
    Helaas.
    Bij ons derde verlies had ik van tevoren bloed verloren. Dus toen we naar de dokter gingen kreeg ik te horen dat het twee kanten kon opgaan. Ofwel blijft ons vruchtje zitten, ofwel komt het spontaan. Dus we werden naar huis gestuurd met een dubbel gevoel. We zouden vrijdag terug op controle moeten gaan om te zien of alles oké was.
    Die nacht had ik enorm zware krampen en bijzonder veel bloedverlies. Ik dacht dak ik ons vruchtje kwijt was. Toen we vrijdag teruggingen bleek het nog aanwezig te zijn, dus was er beslist om het weg te nemen.
    Na de derde keer zijn we doorverwezen naar reproductieve geneeskunde.
    We zijn allebei volledig getest. En allebei perfect gezond verklaard.
    Niemand kan onze miskramen verklaren. Ergens hadden we een oorzaak gehoopt want dan konden ze misschien iets doen. Toch hebben ze mij toen op hormonen gezet. Mijn lichaam had er trouwens geen zin meer in. Zwanger zijn lukte niet meer.
    "Je bent er teveel mee bezig" kreeg ik continu te horen. Nu vertel mij eens, als je vanaf je 9de dag van je cyclus ovulatietesten moet uitvoeren. En vanaf de dag na je vruchtbare periode 3x per dag hormonen moet opsteken. Om dan op het einde van je cyclus elke keer een zwangerschapstest moet doen omdat door de hormonen mijn maandstonden niet spontaan kwamen. Hoe, in godsnaam, kan je er niet mee bezig zijn?!?
    Het innemen van de hormonen was verschrikkelijk.
    Ik voelde mij alsof de volledige wereld had zich tegen mij gekeerd. Mijn man verdient een medaille voor moed en zelfopoffering.
    Toen mijn zus vorig jaar zwanger werd, was ze bang voor mijn reactie.
    Ik heb geweend ja. Maar ik gunde het haar van harte.
    Vorig jaar in januari hebben we beslist er de brui aan te geven. Deze zomer zijn we gehuwd.
    Gaan we er ons ooit nog aan wagen? Geen idee.
    Maar mijn "plan" om jong moeder te worden? That ship went long ago...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een heftig verhaal. Bedankt om dit te delen.
      Ik krijg er tranen van in de ogen...
      Hopelijk kan je positieve energie halen uit andere leuke dingen, ik gun het je zo hard, ook al ken ik je niet.
      Dikke knuffel! X

      Verwijderen
    2. Bedankt. Het doet soms wel eens deugd om mijn "ei" kwijt te kunnen aan mensen die gelijkaardige dingen hebben meegemaakt.
      Vooral omdat ik dikwijls de reactie krijg: Het kon zoveel erger geweest zijn. Stel u voor dat je jouw kind voldragen had, en dan stierf...
      Of: "Wat je nooit gehad hebt, kan je niet missen".
      Om de duur zou je je bijna schuldig voelen dat je verdriet hebt.
      Bedankt aan iedereen eigenlijk die hierboven z'n verhaal gedaan heeft.
      Zo voelt het alsof ik niet de eenigste ben :)

      Verwijderen