dinsdag 13 februari 2018

Over een mama & haar zoon

Het is 13 februari 2018: mijn zoon wordt 5 vandaag! Ik zou voor deze gelegenheid in allerlei clichés kunnen vervallen. Dat de tijd veel te snel gaat, dat hij zo rap groot wordt, dat het met de dag leuker wordt enzovoort...



Maar ik hou niet zo van meligheid en clichés. Dat neemt niet weg dat ik vandaag en de voorbije dagen af en toe terug gedacht heb aan die superleuke 13 februari 2013. Een speciale dag waarop ik vaak met plezier terugblikToen ik Emil vijf jaar geleden voor 't eerst in mijn armen hield, had ik nooit gedacht dat het moederschap zo plezant zou worden. Natuurlijk was ik blij en in de wolken met mijn kerngezonde zoon, die ik na een zorgeloze zwangerschap en al even vlotte bevalling eindelijk dicht bij me had. Van een echte klik of band was de eerste maanden nog geen sprake. Ik wist ook niet goed wat ik van het moederschap moest verwachten. Maar ik maakte me er geen zorgen over: ik amuseerde me als kersverse mama en alles liep vlot.

Neen, ik had niet echt bepaalde verwachtingen van het moederschap. Ik weet wel nog wat ik totaal niét verwachtte: dat mama zijn me erg zou veranderen. Ik wist dat mijn leven op zich zou veranderen maar ging ervan uit dat ik zelf zou blijven wie ik was. Vandaag, zo'n vijf jaar later, kan ik met zekerheid zeggen: boy, was I wrong.



Ik ben enorm veranderd door mama te zijn. Enerzijds is dat normaal: ik moet met meer zaken rekening houden en mijn leven anders aanpakken dan vroeger. Dat is niet erg. Maar los van die praktische veranderingen ben ik 'als mens' ingrijpend veranderd. Dat komt voor een heel groot deel door mijn zoon.

Vroeger was ik onzeker. Veel zelfvertrouwen had ik niet en een klein beetje kritiek deed me al serieus wankelen of in paniek slaan. Vandaag ben ik zeer zelfzeker. Ik sta stevig in mijn schoenen en weet goed wat ik kan én waar ik minder sterk in ben. Ik ben supertrots op wie ik ben. Ik weet dat ik wat speciale kantjes heb en dat sommige mensen me misschien een tikkeltje 'anders' vinden. Dat vind ik goed, ik hou van mijn 'eigenheid'. En ja, dat heeft met Emil te maken.



Want hij heeft me de voorbije vijf jaar zo zelfzeker gemaakt. Uiteraard zit 'ouder en wijzer worden' er ook voor iets tussen. Ik wijt het ook voor een groot stuk aan de manier waarop mijn zoon met me omgaat. Hij draagt me op handen en ik voel me vaak zijn 'godin'. Vrijwel elke dag geeft hij me een complimentje: dat ik er mooi uitzie, dat ik een leuke trui aan heb, dat ik een toffe nieuwe handtas heb... Misschien ben ik een naïeve bees en doet hij dat alleen om dingen gedaan te krijgen van mij. Velen zeggen mij: wacht maar tot binnen een paar jaar, dan zal hij dat niet meer doen... Wel, ik geloof dat niet. Ik weiger het te geloven. En dan nog, als het zo zal zijn, dan zullen we dat dan wel zien en ermee omgaan. 

Vandaag geniet ik enorm van de positieve aandacht die Emil me schenkt. Van het gevoel dat hij me geeft dat ik een goeie mama ben. Een leuke mama, met wie hij graag tijd doorbrengt. Een mama die hij mooi en cool vindt. Ijdel als ik ben, zet dat me aan om extra mijn best te doen om een toffe, moderne en sportieve mama te zijn. Ik kleed me sowieso graag leuk en verzorg me goed. Maar voor mijn zoon doe ik met plezier een extra 'efforke' om geen saaie trees te zijn.

De manier waarop hij met me omgaat, zorgt ervoor dat ik heel graag bij hem ben. Dat ik bewust tijd 'reserveer' voor hem in mijn agenda om leuke dingen te doen en er samen op uit te trekken. Ik geniet intens van die momenten en van de little things die dan ons pad kruisen: schelpkes zoeken op het strand, liedjes meekwelen met de radio, samen iets drinken in een cafeetje... En ik mis hem wanneer hij er niet is. Ik hou van mijn momenten voor mezelf en ik kan hem goed achterlaten, dat zal wellicht nooit veranderen. Maar vroeger miste ik hem dan niet zo, vandaag echt wel (ik verschiet soms van mezelf daarin) en ik ben altijd blij wanneer hij weer thuis is. 



Emil heeft me veranderd doordat hij op veel vlakken het beste (of alleszins het betere) in mij naar boven haalt. Hij zorgt dat ik af en toe stilsta bij ogenschijnlijk banale dingen en de wereld op zijn nuchtere, verwonderde manier bekijk. Dat is goed voor iemand als ik, die vaak de neiging heeft om maar door te doen zonder te stoppen... Door hem heb ik geleerd om wat minder planmatig te zijn, en ook dat kan geen kwaad. Ik geef toe dat ik meestal goed vloek in mezelf als hij eens ziek wordt - wat gelukkig niet vaak gebeurt - omdat mijn strikte werkplanning dan in duigen valt. Maar ik schik me altijd met plezier - ik heb nu eenmaal die flexibiliteit, als zelfstandige - en ben achteraf telkens blij dat ik het heb kunnen doen voor hem.  

Ik vind mezelf geen 'typische moederkloek' omdat ik zoveel tijd voor mezelf nodig heb. Ik vind mezelf soms wat egoïstisch op dat vlak. Maar tegelijkertijd zorg ik ontzettend graag voor mijn zoon en het is door mijn momenten voor mezelf dat ik veel energie en inspiratie krijg om een goeie mama te zijn. Emil is trouwens ook heel zorgzaam voor mij. Hij voelt perfect aan wanneer ik me niet zo goed voel, hij laat me dan wat met rust. Of als ik hem eerlijk zeg dat ik me niet zo lekker voel, vraagt hij na een tijdje of het al wat beter met me gaat. Of dan zegt hij: "Kom, we gaan naar buiten mama. Als we iets leuks doen, ga je je snel beter voelen." Zo heb ik het hem immers zelf geleerd... 

Als papa weg is, zegt hij: "Ik ben nu de man in huis dus ik ga voor je zorgen, mama." Vorige week was Pieterjan op shortski en ik had Emil een tijdje geleden beloofd dat hij dan de vrijdagavond bij mij in 'het grote bed' mocht slapen. Hij kon zijn geluk niet op toen het eindelijk zo ver was. Hij was zo blij dat hij naast mij mocht liggen. Ik voelde me toen heel speciaal. Ik had een lastige dag achter de rug maar Emil maakte dat op slag goed. Zo gaat het wel vaker op een slechte dag. 



Een moeder en haar zoon, dat is iets heel bijzonders, wordt vaak gezegd. Ik weet niet of het bij alle jongensmama's zo is maar bij Emil en mij alleszins wel. "Ik ben mom's boy," zegt hij vaak vol trots, zoals op zijn sweater staat. Dan begin ik te blinken en voel ik me zo goed. Dan denk ik, in al mijn zelfzekerheid: hij is inderdaad van mij. Mijn zoon, mijn jongen en vooral: mijn allerbeste maat. En ik maak me sterk, heel sterk, dat ik voor hem ook altijd op de eerste plaats (of toch zeker in de hoogste regionen) zal staan. 



He rocks my world.
Hij brengt me aan het lachen, zelfs op very shitty days.
Hij mag mij altijd wakker maken of storen, no matter what.
Hij inspireert mij, hij motiveert mij.
Hij is mijn aller-aller-allerbeste maat.
En dat het nog zoveel leuker gaat worden dan het nu al is, daar ben ik 100% zeker van.

Oeps, deze blog is een beetje meliger uitgedraaid dan ik had gedacht en ik heb in de laatste vijf lijnen wel heel wat clichés de revue laten passeren over een moeder en haar zoon... Maar kijk, soms loopt het nu eenmaal anders dan je het had verwacht of gepland. En dat is maar goed ook. Anders zou ik vandaag, op Emils vijfde verjaardag, niet zo'n superhappy mama zijn als ik nu ben.



Happy birthday, lieve Miely boy. 
Love you.
Xxx
Mama

18 opmerkingen:

  1. Zo mooi!! Wat kom jij er sterk uit als mama, zeg. Bij mij is het een beetje omgekeerd: ik werd erg uit mijn lood geslagen toen ik mama werd (het begon ook al allemaal niet vlot met moeizame zwangerschappen en nog moeizamere bevallingen) en ben een stuk onzekerder en 'labieler' dan vroeger. Mijn onbezorgdheid is weg en ik voel dat ik mij vaak verzet tegen bepaalde aspecten van het moederschap. Maar dat ligt zeker niet aan mijn kindjes: die adoreren mij (meestal toch ;-)) en dat geeft mij ook wel veel warmte en liefde. Ik ben ook helemaal zot van hen. Maar dat moederschap gaat mij toch een stuk minder goed af dan ik ooit had kunnen denken. Ik groei daar nog elke dag in, met vallen en opstaan. Ik besef intussen ook dat die moederrol mij waarschijnlijk nooit helemaal als gegoten zal zitten en ik dat gewoon moet kunnen plaatsen en dat OK vinden. Mij niet te veel spiegelen aan anderen want iedereen is verschillend, nietwaar ;-)
    Gelukkige verjaardag aan Emil!!! Geniet van zijn/jullie dagje! Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fascinerend om te zien hoe het moederschap alle vrouwen anders beïnvloedt. Ik begrijp wat je bedoelt hoor. Ik denk dat je je inderdaad niet mag spiegelen aan anderen, ik doe dat eigenlijk nooit en het helpt me wel om rust en zelfvertrouwen te vinden.

      Verwijderen
  2. Ik volg je blog al een tijdje en lees met plezier al je verhalen. Deze post over je zoontje raakt me echt,zo mooi geschreven. Ik heb zelf een zoontje van ruim anderhalf jaar en hoop een even sterke band met hem verder op te bouwen zoals jij die hebt met Emil. Mooi en inspirerend!! Nu is het bij mij soms nog wat ploeteren,een peutertje bezighouden is toch wel handen vol werk en soms heel vermoeiend maar het is echt leuk om te lezen wat er nog allemaal kan volgen eens ze een beetje groter worden... Gelukkige verjaardag aan Emil en jij ook gefeliciteerd met 5 jaag moederschap!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, Gudruk!
      Met een kleuter wordt het helemaal anders hoor. Er staan jou en je zoontje echt nog wel superleuke tijden te wachten :-)
      Liefs x

      Verwijderen
    2. Zonder twijfel de reactie die ik ook zou geschreven hebben ;) Het leven met een peuter is soms zo 'what the fuck'. Ik hou zo van haar, ze kan zo blij zijn, maar één minuut later alweer verveeld of 'verdrietig'. Ik verlang naar het moment dat ze gewoon kan vertellen wat ze voelt en dan hoop ik dat ze me net zo'n goeie mama doet voelen als jij Josefien! (Hoewel ik me nu best wel al een goeie mama voel hoor, we hebben het laatste anderhalf jaar eigenlijk zonder veel kleerscheuren vanaf gebracht, en het is zo'n blij kind)

      Verwijderen
  3. supermooie tekst, eentje waar ik helemaal warm van word (van jouw zoon trouwens ook wel, zo'n cutie). Geniet van de tijd samen, die pakken ze jullie nooit meer af :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Merci, Els! Genieten doen we, samen, met volle teugen! :-)

      Verwijderen
  4. Zo mooi geschreven, Josefien! Ook ik voel mij sterker uit het moederschap komen: het verandert je echt wel. Neen, niet in een saaie trees, maar iemand die toch zelfzekerder is (dat komt vooral door het relativeringsvermogen dat ik heb sinds Emma er is).
    Ook hier: hoe ouder ze wordt, hoe meer ik ze mis!
    Geniet van jullie dagje samen in Gent vandaag! <3

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben blij te lezen dat je je herkent in mijn gevoelens. Ik had dat van jou ook wel verwacht :-)

      Verwijderen
  5. mooi geschreven! Het ouderschap is voor mij een constant twijfelen aan mezelf maar dat maakt het uitdagend. Blij dat het voor jullie zo goed gaat samen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je!
      Het is duidelijk voor iedereen anders... Ik begrijp dat het je doet twijfelen hoor, ik hoor dat bij veel mama's.
      Ik heb wel veel bewondering voor hij je het aanpakt als mama hoor. Ik vind dat jij totaal niet overkomt als een twijfelaar...

      Verwijderen
  6. Het moederschap is gewoon een bom vol clichés ;)
    Prachtig om te lezen! Echt waar! Mama's en hun zonen... het blijft iets speciaals, hè :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh yes, iets heel speciaals! Dat is wellicht bij jou en die knappe zoon van jou ook het geval :-)

      Verwijderen
  7. Hi Jozefien,
    Heel leuk om te lezen, en het moederschap heeft voor mij net voor hetzelfde effect gezorgd. Ook al ben je een stuk meer kwetsbaar, ik ben ook een stuk zelfzekerder geworden in het leven. Ik weet veel beter wat ik wil, wat ik wil bereiken, en dankzij hen voel ik me 'sterk'. Wat er ook gebeurd, ik heb altijd mijn cocon waar ik terecht kan en zij zorgen altijd voor troost. Zelfs in de meest donkere momenten toveren ze een lach op mijn gezicht.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Jenni,
      Fijn om te lezen dat je jezelf herkent in wat ik schrijf!
      Liefs, Josefien x

      Verwijderen
  8. Een late gelukkige verjaardag voor Emil! En wat een mooie tekst zeg! Ik had zelf ook niet verwacht dat het ouderschap me zou veranderen, maar dat is het nu toch wel aan het doen. Al ben ik nog niet de zelfzekere mama die jij bent, zo een mom's boy die je aanbidt doet wonderen :-) Hopelijk hebben jullie genoten van jullie dagje samen.

    BeantwoordenVerwijderen