woensdag 13 februari 2019

De dag: 13.02.2013

Er zijn van die dagen in mijn leven die ik nooit ga vergeten. Dertien februari tweeduizenddertien was er zo één. Het was een woensdag. Ijskoud en superzonnig, het enige winterweer waar ik geen ambetante troela van word. Toen ik die ochtend opstond, had ik echt geen flauw benul dat dit wel eens de belangrijkste dag in mijn leven kon worden. Vandaag, 6 jaar later, denk ik er nog vaak aan terug. Het verhaal van 'de dag' kon je 5 jaar geleden al lezen op deze blog. Maar omdat ik het zo wijs vond en er eigenlijk alleen maar goeie herinneringen aan heb, vertel ik het vandaag nog eens!





07:00
Ik ben niet meer aan het werk maar ik sta zoals elke dag mee op met Pieterjan. Omdat ik solidair ben met mijn wederhelft, maar eigenlijk vooral omdat een van mijn levensmotto’s luidt “de ochtendstond heeft goud in de mond”, zelfs voor een hoogzwangere vrouw. Ik open de gordijnen en denk: well hello sunshine, let’s get some action in here!

07:23
Hmm, ik voel me precies niet zo opperbest vandaag maar ach, het kunnen niet altijd topdagen zijn. Misschien een beetje te snel uit bed gesprongen en weer maar eens vergeten dat er een – als we de gynaecoloog mogen geloven – grote weldoorvoede baby in mijn buik zit? Of een beetje te veel gezwommen de avond voordien: dat kan ook, misschien moet ik maar eens beseffen dat ik niet tot het einde van mijn zwangerschap quasi dagelijks 70 baantjes aan één stuk ga kunnen zwemmen zonder één greintje last. Ik neem me plechtig voor om me, na het afwerken van mijn to do list du jour, wat in te tomen in het zwembad vanavond door “slechts” 60 baantjes te trekken. That will do.

09:02
Ontbijt achter de kiezen en fris gewassen, time to get my pregnant ass movingIk heb alweer veel op het programma gezet vandaag, met als eerste af te vinken punt het ophalen van mijn autootje in de garage, waar het binnen is voor onderhoud.

10:07
Ik rij van de garage in Oostkamp door naar Zeebrugge om verse vis te gaan halen in de vismijn (voor de geïnteresseerden: Westhinder is de beste!). Ik heb nog steeds last van de mottigheid die er bij het opstaan al was, en intussen zijn er ook wat lichte krampjes opgekomen. Maar soit, ik wil graag lekker koken voor Pieterjan vanavonddit receptje meerbepaald, en ik ben vastbesloten om het goed te doen, want binnenkort zal er wellicht niet zo veel tijd meer zijn om uitgebreid te koken... Dus krampjes of niet, to Zeebrugge it is!

10:43
Aangekomen in de viswinkel, ben ik blij te zien dat er niet veel wachtenden voor mij zijn. Ik geef het niet graag toe, maar rechtstaan is een héél klein beetje lastig momenteel... I can’t help but wonder: what the hell is going on with me today?

11:14
On my way home worden de krampjes een klein beetje heviger. Nog steeds niks om echt over naar huis te schrijven hoor, maar toch besluit ik om het geplande bezoek aan de carwash – het is ijskoud maar superzonnig weer, en ik wil graag dat mijn auto proper ligt tegen dat ik beval en de eerste keer ga cruisen met de maxi-cosi – uit te stellen tot na de middag. Idem voor de boodschappen die ik nog wil doen. Eerst efkes gaan liggen thuis... Damn you krampjes, ik geef me over!

11:57
Back home, stuutjestijd. Ze smaken precies niet zo als anders. Ik krijg tijdens het eten een sms van een nieuwsgierige vriendin om te vragen of er al “iets” is. Ik laat weten van niet, en dat is niet gelogen. Dat ik krampjes heb, daar is zij heus niet in geïnteresseerd, dus ik zwijg erover in alle talen.

12:25
Tijd voor een dutje in de zetel. Het is de eerste keer in mijn zwangerschap dat ik daaraan toegeef. Het doet me beseffen dat er misschien wel iets meer aan de hand zou kunnen zijn. Daarom besluit ik om de krampjes eens te beginnen timen...

13:10
Na drie kwartier timen met perfecte intervallen van 5 minuten (hoe freaky is de natuur!?) spurt ik als een halve bezetene (allee, in de mate van het mogelijke) naar de keuken. Aan de koelkast hangt een briefje van de vroedvrouw. Ik kijk onder het kopje “wanneer moet je mij dringend bellen” en zie daar tot mijn grote ontzetting staan “als de weeën om de vijf minuten komen”. My frank falls: OMG ik ben aan ’t bevallen. Een koude rilling trekt door mij heen en ik besef dat de gynaecoloog, die tijdens de laatste controle had gezegd dat de baby wellicht een weekje vroeger zou komen, wel eens gelijk zou kunnen krijgen.

13:11
Ik bel naar de vroedvrouw*, die meldt dat “de arbeid” wellicht begonnen is nu. Ze maant aan tot kalmte en rust en laat weten dat ze om 15:00 zal komen om de stand van zaken te checken.

* Aangezien ik geen zin had om naar het ziekenhuis te hollen van bij de eerste wee, nam ik een vroedvrouw-aan-huis onder de arm om zo lang mogelijk thuis te kunnen blijven in mijn vertrouwde omgeving, en pas naar het ziekenhuis te gaan als het "voor echt" was. Ik kan dat iedereen aanraden!

13:14
Ik bel naar Pieterjan met een stand van zaken. Hij was al op de hoogte van de krampjes en weet bij deze ook dat het eigenlijk weeën zijn, signalen van zijn zoon dat hij megaveel goesting heeft om het levenslicht te zien. Ik zeg erbij dat hij zich absoluut niet moet haasten, want dat het volgens de vroedvrouw “traag maar gestaag” op gang aan het komen is. Maar Pieterjan haast zich graag, dus we spreken af dat hij na zijn meeting die momenteel aan de gang is direct naar huis komt.

13:20
Het lukt mij niet meer om naar Modern Family te kijken, de serie die mij altijd doet schaterlachen. Ik vind het niet grappig en word elke vijf minuten zodanig van de wijs gebracht dat ik besluit om de playlist op te zetten die ik gemaakt heb voor in het verloskwartier. De openingstrack is “My Life Is Music” van Felix Da Housecat. Muziek verlicht de pijn en doet de zorgen vergeten, that’s for sure. Ik slaag erin om even weg te dromen. Dikke merci, Felix.

13:55
Ik heb nog snel een wasje gedraaid en dat hang ik nu buiten op. Het lukt in fases. Lees: ik moet af en toe efkes door mijn benen buigen om een krampje tot bedaren te brengen.

15:00
De vroedvrouw komt de stand van zaken opmeten. En dat mag je vrij letterlijk nemen, ja. Er is al 4 cm ontsluiting, dat betekent dat alles goed op gang aan ’t komen is. Ik denk bij mezelf: ’t is nie waar hé, het gaat toch zeker geen valentijnsbaby wordenmy worst nightmare come true? Ik spreek af met de vroedvrouw dat ze om 18:00 terug komt voor een verdere stand van zaken. Tenzij het plots heel veel pijn begint te doen, dan moet ik haar maar bellen, zegt ze. Maar ik ga ervan uit dat dat niet nodig zal zijn. I got everything under control, baby.

15:23
Ik besef dat ik over afzienbare tijd naar het ziekenhuis zal moeten en daar vijf dagen zal doorbrengen. En dat ik dus de was, die ik zopas buiten gehangen heb in het winterzonnetje, maar beter aan het wasrekje binnen zou hangen want ik vind het niet kunnen dat die daar anders de volle vijf dagen buiten gaat hangen. En ja, ik kan inderdaad ook aan PJ vragen dat hij hem binnenhaalt, maar ik ben zo een van die vrouwen die veel liever alles zelf doen. Anyway, de was binnenhalen kost mij veel moeite. Ik moét nu toegeven: ik begin echt wel pijn te hebben.

16:01
Pieterjan is er, joepie. De vroedvrouw had ervoor gewaarschuwd en het blijkt effectief zo te zijn: de weeën worden intenser eens de heer des huizes zijn intrede gemaakt heeft. Hij blijft heel zen en begint al het gerief, dat al wekenlang netjes klaarstaat in de babykamer, te verzamelen en in te laden in de auto.

16:16
De krampen nemen toe en worden nu echt wel serieuze weeën. PJ belt de vroedvrouw om te vragen of ze toch niet wat vroeger wil komen want we vinden het een beetje verdacht dat de situatie zo snel escaleert.

16:29
Mijn mama belt, eerst naar mij en dan naar Pieterjan. We besluiten niet op te nemen. Ik vraag me af: is dit dan het fameuze moederinstinct, dat je het als het ware kan ruiken wanneer je kind zich in een vrij penibele situatie bevindt? Dat staat me dus ook te wachten...

17:02
Ik ben enorm blij als de vroedvrouw opnieuw aanbelt. Het verdict: 9 cm ontsluiting (voor de leken: 10 cm = bevallen). Van 4 naar 9 in een tweetal uur, terwijl het normaalgezien 1 cm per uur is. Vandaar de plotse pijn. Wat wil dat nu concreet zeggen, vraag ik. “Dat je NU naar het ziekenhuis moet,” zegt de vroedvrouw. “En neen, een epidurale zal niet meer lukken, daar is het te laat voor. Maar geen nood, want we gaan NU naar het ziekenhuis en je zal daar vrijwel ONMIDDELLIJK tot de echte actie kunnen overgaan.” Praise the Lord, hallelujah.

17:13
Wij als de bliksem richting ziekenhuis. Ik in de eerste beste platgetrapte ballerina’s en de marginaalste joggingbroek die ik uit de kast kon grissenZό niet mijn idee van stijlvol uitgedost naar het ziekenhuis gaan. Maar hey, er zijn andere prioriteiten nu...

17:14
In de lift naar beneden denk ik: als die nu stilvalt (wat de week voordien nog gebeurd was met vier van mijn prettig gestoorde vriendinnen erin), dan zitten we met een serieus probleem.

17:19
In de auto denk ik: verdorie, laptop in alle haast thuis vergeten. Daar gaat mijn zorgvuldig uitgekiende bevallingsplaylist. Maar soit, volgens de vroedvrouw zal het maximum een uurtje duren dus ik zal het wel overleven zonder muziek, zeker?

17:22
Nog steeds in de auto denk ik: als er nu file is, dan hebben we een probleem. Want ik heb het gevoel dat de kleine er elk moment kan uitfloepen, niet normaal.

17:25
Nog steeds in diezelfde auto besef ik: joepie, Emil wordt géén valentijnsbaby. Zijn we daar alvast van verlost. Nu nog die andere verlossing...

17:31
Op de spoeddienst van het ziekenhuis vraagt men mij of ik een rolstoel wens om naar het verloskwartier gerold te worden. Ik antwoord kort en bondig: hell to the noIk ben dan wel aan het bevallen, maar ik ben heus niet kreupel, folks. Ik zal er wel op eigen krachten geraken, ook al betekent dat dat ik onderweg meermaals moet stoppen om een wee op te vangen. Maar ik weiger vooralsnog om me te laten kennen.

17:36
Hello, verloskwartier! Ik word direct op de tafel gezwierd, alléhoppa! Ik ben blijkbaar de enige woman in labor dus ik kan genieten van de volledige aandacht van alle dokters, verpleegsters en vroedvrouwen. Oh joy.

17:44
Een van de vroedvrouwen is nogal van het etherische type en wil graag haar kennis van drukpuntmassage op mijn botvieren. Ik laat haar doen, veel voel ik er niet van maar ik gun dat lieve mens haar pleziertje terwijl ik mezelf in allerlei bochten en kronkels wring.

17:55
Intussen heb ik al tientallen keren gehoord hoe sterk en flink ik wel ben. En hoe gemáákt ik wel lijk om te bevallen. Jaja denk ik. Jaja. Ik was nochtans niet zo “gemaakt” om zwanger te worden, dus gun mij dit pleziertje nu maar. Veel meer dan dat kan ik niet denken. Alleen maar aaaaaaaaaaaaaaaaaah. Laat mij eraan beginnen!!!

18:16
Le moment suprême. De gynaecoloog is er en geeft het startsein voor de finale. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf. Heerlijk. Ik ben van nature een opkropperke en nu heb ik eens goed het recht om alles eruit te schreeuwen. Giving birth rocks J

18:35
Welkom Emil... Een crèmeke van 3,460 kg en 51 cm. Ik denk: hey, goodlookin’, nice to finally meet you!

18:47
Terwijl Emil en ikzelf verzorgd worden, denk ik: deze ochtend ben ik nietsvermoedend opgestaan, en zie mij hier nu liggen. Niet alleen meer het meisje dat ik daarvoor was en nog steeds ben, maar ik ben nu ook MAMA! How cool is that?

19:57
Na alle verplichte nummertjes in de verloskamer arriveren we met ons drietjes op de kamer. De grootouders, nonkels, tantes, meter en peter hebben intussen een verlossend telefoontje gekregen, dus nu is het tijd om met een sms de rest van de wereld te informeren dat er vanaf heden een nieuw supercool party animal op de wereld ronddartelt.

20:29
Doordat ik zonder verdoving bevallen ben, voel ik me kiplekker. Ik voel het kriebelen om de ziekenhuiskamer volledig in te richten tot een gezellig nestje voor de komende 5 dagen. Ik huppel de kamer rond op adrenaline, een gevoel vergelijkbaar met net een halve marathon gelopen te hebben. Love it.

21:03
Eten! Eindelijk! Nog nooit hebben droge stuten met wat smeerkaas mij zo enorm gesmaakt. I'm in heaven.

21:30
Ik zie dat het goed is. Vanaf nu zijn we met 3.
22:01
Pieterjan poetst de plaat. En dat is goed: dat hij zijn vaderschap maar met de maten gaat vieren met veel pintjes erbij. Ik zie niet in waarom hij de nacht zou moeten doorbrengen in het ziekenhuis. Het was voor hem ook een heel intense ervaring, en hij heeft mij keihard gesteund, dus dat hij dat nu maar gauw gaat doorspoelen.

22:05
Mijne vent is weg en ik geniet van de rust. Enfin, rust kan je het niet echt noemen want Emil zit blijkbaar ook vol adrenaline en kan de slaap niet goed vatten. But I don’t care. I’m happy. Ik denk aan een liedje dat op mijn bevallingsplaylist stond, waar ik veel naar heb geluisterd tijdens mijn zwangerschap, maar dat ik niet heb kunnen horen tijdens mijn bevalling for obvious reasons. Het drukt precies uit hoe ik me voel. Luister maar eens.

Vandaag zijn we exact zes jaar later en voel ik me nog altijd zo... I can feel the love, can you feel it too?




Happy birthday, lieve Miely. Je bent al 6 jaar de aller-aller-allerliefste <3 
You're my king. En ik ben vree content dat ik uw meid mag zijn :)

Love, Josie xo

5 opmerkingen:

  1. wat een heerlijk verslagje en ook al is het bij mij intussen meer dan 13jaar geleden (help!) ik voelde meteen weer emoties en gedachten van toen naar boven borrelen :) Geniet van de rust deze voormiddag en de party deze namiddag x

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo schoon dit <3 Ik voel de liefde zo hard door je woorden door. <3 En OMG, wat ben jij toch zo'n sterk, positief, vrolijk madammeke. Ik kan nog wat van jou leren op vlak van doorzetting :D! En oké, ook wel een beetje freaky met die was :D (dat ga ik niet van jou leren ;-)) Een héle dikke proficiat aan Emil. Vier goed vandaag en alle topdagen die nog volgen XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh, wat leuk om te lezen!!! En happy birthday aan Emil xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zalig stuk! Dat je zonder epidurale bent bevallen!!!!!! Chapeau!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hahahaha, de lekkerste droge stuten ever! Ik kan er van meespreken! (ik was ook al half in paniek omdat ze niet zeker wisten dat er nog iets was: say whaaaat?)

    Zalig om lezen, trouwens! Ik moet dat misschien ook eens doen, al zal ik dat nu wel niet op de minuut kunnen timen denk ik (ik weet het wel 'ongeveer').

    BeantwoordenVerwijderen